و در خصال ، در حديث ديگر ، روايت كرده كه : نمازِ شاربِ خمر را در ميان آسمان و زمين ، نگاه مىدارند . پس اگر توبه كند ، به او برمىگردد . « 1 » و ظاهر آن است كه مراد از برگشتن ، آن است كه در نامهء عملش ثبت مىشود و قبول مىشود . و از اين جا ظاهر مىشود كه نماز كردن او در مدّت چهل روز ، دو فايده دارد : يكى آن كه عذاب ترك نماز بالكلّيه بر او لازم نشود ، و دوم آن كه اگر توفيق توبه بيابد ، قبول شود . و كلينى در كافى و شيخ طوسى در تهذيب و ابن بابويه در علل شرائع ، از حسين بن خالد روايت كرده‌اند كه گفت : به حضرت امام رضا عليه السلام گفتم كه : حديثى از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به ما رسيده كه : كسى كه شراب بخورد ، تا چهل روز ، نماز او قبول نمىشود . فرمود كه : راست گفته‌اند . گفتم كه : چرا چهل روز ، قبول نمىشود ، نه زياده و نه كم ؟ فرمود كه : خداى تعالى ، آفريدن آدمى را چنين مقدّر و مقرّر فرموده كه چهل روز ، نطفه باشد . بعد از آن ، از آن حالت مىگردانَد و چهل روز عَلَقه مىباشد ، يعنى خون بسته . بعد از آن ، تغيير مىدهد و چهل روز ، مُضغه مىباشد ، يعنى پارهء گوشت . پس هر گاه شراب مىخورد ، چهل روز - كه مدّت گرديدن اوست از حالى به حالى - ، در طبع او مىماند . و همچنين ، هر غذايى كه آدمى مىخورد ، چهل روز در طبعش باقى مىماند . « 2 » و در كتاب كافى و علل الشرائع ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه : شخصى از آن حضرت پرسيد كه : شراب خوردن ، بدتر است يا نماز نكردن ؟ فرمود : شراب خوردن . بعد از آن فرمود كه : مىدانى چرا شراب خوردن ، بدتر است ؟ گفت : نه . فرمود : از براى آن كه به حالتى مىرود كه خداى خود را نمىشناسد . « 3 » و كلينى و شيخ طوسى - رضى اللَّه عنهما - از يونس بن ظبيان روايت كرده‌اند كه گفت : حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه : يا يونس بن ظبيان ! از جانب من به عطيّه بگو كه : كسى كه يك جرعه شراب مىخورد ، لعنت مىكند او را خداى تعالى و ملائكهء او و پيغمبران او و مؤمنان . پس اگر آن قدر بخورد كه مست شود ، روحِ ايمان ، از بدن او مفارقت مىكند و در او جا مىكند روحى بدِ ملعون . پس نماز را ترك مىكند . و اگر تركِ نماز كند ، سرزنش مىكنند او را ملائكه ، و خداى - عزَّ و جلَّ - به او خطاب مىكند كه : اى بندهء من ! كافر شدى و ملائكه ، تو را سرزنش

--> ( 1 ) . الخصال ، ص 534 ، ح 1 . ( 2 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 402 ، ح 12 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 9 ، ص 108 ، ح 468 ؛ علل الشرائع ، ج 2 ، ص 345 ، باب 52 ، ح 1 . ( 3 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 402 ، ح 1 ؛ علل الشرائع ، ج 2 ، ص 476 ، ح 1 .